Sade anlatım
MCP ajana araç verir, A2A ise iş arkadaşı. Her ajan neler yapabildiğini anlatan kısa bir profil yayımlar; başka bir ajan bunu okur, bir görev devreder, ilerleme bilgisini ve sonucu geri alır. İki taraf da diğerinin içeride nasıl çalıştığını görmez.
Neden önemli
Şirketler birden fazla tedarikçiden ajan kullanmaya başladıkça ajanların ortak bir dile ihtiyacı doğar; yoksa her ikili ayrı bir entegrasyona dönüşür. Satın alan taraf için tedarikçiye sorulacak soru basittir: ajanınız bizimkilerle açık bir protokol üzerinden konuşabiliyor mu, yoksa yalnızca kendi türüyle mi?
Örnek
Bir satın alma ajanının teklife ihtiyacı var. Tedarikçinin satış ajanını yayımladığı Agent Card üzerinden buluyor, “500 adet, mart teslim için teklif” görevini gönderiyor, tedarikçinin ajanı stok kontrolü yaparken durum güncellemelerini, ardından hazır teklifi alıyor.
Bununla en çok karıştırılan kavram
A2A ve MCP (Model Context Protocol) arasındaki fark
MCP ajanı araçlara ve veriye bağlar: karşı tarafta, söyleneni aynen yapan bir fonksiyon vardır. A2A ajanı başka bir ajana bağlar: karşı tarafın kendi modeli, kendi muhakemesi ve kendine ait araçları vardır. İkisi birlikte kullanılmak üzere tasarlanmıştır.
Köken: Nisan 2025'te Google tarafından duyuruldu, Haziran 2025'te Linux Foundation'a devredildi.
Teknik katman
HTTP, JSON-RPC ve server-sent events üzerine kuruludur. Ajan kendini bir Agent Card ile tanıtır: becerilerini, uç noktasını ve kimlik doğrulama gereksinimlerini listeleyen bir JSON belgesi. İş, yaşam döngüsü olan görevler olarak modellenir (gönderildi, çalışıyor, girdi bekliyor, tamamlandı); bu yapı uzun süren işlere uygundur. Çıktılar artifact olarak döner, mesajlar tipli parçalar taşır. Ajanlar birbirine kapalı kutudur: ortak bellek, araç ya da istem yoktur. Başka bir ajandan gelen içerik güvenilmeyen girdidir ve her araç sonucu kadar dikkat ister.